निवासको मूल ढोकाछेउको कोठा कलाकृतिले भरिएको छ। कतै रङ पोत्दापोत्दैको अपूरा क्यानभास छन्, कतै पूर्ण। छेउमा नेता, समाजसेवी लगायतका धातु मूर्तिहरू पनि छन्। कलाकार धनबहादुर (धनु) याख्खा (५६)को साधना संसार हो यो। कलाकर्ममा कलिलै उमेरदेखि हात चलाएका उनले समयक्रममा चित्र र मूर्तिकला दुवैमा आफूलाई स्थापित गरेका छन्।

मोरङको बेलबारी– १० भाउन्नेमा जन्मिएका धनु सानो छँदा कागज, पात र भुइँ जतासुकै अनेक खाले चित्र कोर्थे। जे देख्यो, त्यसको नक्कल गर्ने बानीले उनको हातमा सीप बस्दै गयो। “छिमेकी रसाइली काकाको आरनमा ससाना करुवा र कर्द बनाउन सानैमा सिकें। दुना, टपरी, डोको, गुन्द्री बुन्न त त्यसअघि नै जानिसकेको थिएँ,” उनी भन्छन्। 

कलामा मन रमाए पनि पढाइमा ध्यान राम्रै थियो। तर, पढेर भोलि के गर्ने, के बन्ने भन्ने प्रष्ट सोच थिएन। एसएलसीपछि सुन्दरहरैंचास्थित सुकुना बहुमुखी क्याम्पस भर्ना भए, त्यहींबाट भूगोलमा स्नातक गरे। घर पायक भनेर सुकुनामा भूगोल विषय पढे पनि कलामा रुचि झन् गहिरिएको थियो। ल्यान्डस्केप र पोर्ट्रेट बनाइरहन्थे। 

कलाकारिता नै आफ्नो मूल बाटो रहेको ठम्याएपछि धनु यसको औपचारिक अध्ययनमा लागे। २०५५ सालमा काठमाडौं आएर ललितकला क्याम्पसमा फाइन आर्टमा प्लस टू गरे। स्नातक र स्नातकोत्तर तहमा मूर्तिकला वा चित्रकलामध्ये एउटा विषय पढ्नुपर्थ्यो। धनुले दुवैमा चित्रकला रोजेर राम्रो अङ्क सहित उत्तीर्ण गरे। २०६६ सालमा ललितकला क्याम्पसले फाइन आर्टमा स्नातकोत्तर तहको अध्यापन शुरू गर्दा उनी पहिलो ब्याचका विद्यार्थी बने। “विद्यावारिधि चाहिं मूर्तिकलामा गर्दै थिएँ, बीचमा कामको व्यस्तता बढेपछि अध्ययन अलमलिएको छ,” उनी भन्छन्।