युरोपको यो अपरिचित आकाशमुनि
म हरेक दिन बाँचिरहेकी छु,
तर मेरो आत्माको एउटा सानो कोठा
अझै पनि नेपालको त्यही घरमा बन्द छ।

यहाँ बिहानहरू घडीको आवाजसँग खुल्छन्,
रातहरू शहरका बत्तीमा हराउँछन्,
तर कहिलेकाहीँ एउटा परिचित हावाको स्पर्शले
मलाई फेरि त्यही आँगनमा पुर्‍याउँछ।

जहाँ आमाको स्वरले
मेरो नामलाई ममताको अर्थ दिन्थ्यो,
जहाँ बाबाको हातको छायाले
संसार जित्ने साहस दिन्थ्यो।

बाबा,
तिमी गएको दिनदेखि
घरको एउटा कुनामा समय रोकिएको छ।
भित्तामा टाँसिएको तिम्रो तस्बिरले
आज पनि मलाई हेरेर भन्छ–
‘नडराऊ, म तिम्रो यात्रासँगै छु।’

तर कहिलेकाहीँ मन मान्दैन बाबा,
आँखाले खोज्छ त्यो हात
जसले मेरो निधारमा आशीर्वाद राख्थ्यो,
कानले खोज्छ त्यो आवाज
जसले टाढा जाँदा पनि नजिक महसुस गराउँथ्यो।

आमा,
तिमी नेपालमा एक्लै साँझ कुर्दै हौली,
मेरो पुरानो कोठाको ढोका खोल्दै हौली,
मेरो बाल्यकालका सम्झनाहरूलाई
धुलो लाग्न नदिई सुम्सुम्याउँदै हौली

म यहाँ छु–
अग्ला भवनहरू, व्यस्त सडकहरू र नयाँ सपनाहरूको बीचमा,
तर मेरो मनको सबैभन्दा उज्यालो ठाउँमा
अझै तिम्रो भान्साको धुवाँ छ,
आँगनको घाम छ,
र बाबाको मौन माया छ।

परदेशले मलाई धेरै कुरा दियो–
नयाँ बाटाहरू, नयाँ परिचयहरू, नयाँ साहसहरू,
तर एउटा कुरा कहिल्यै दिन सकेन–
घरको त्यो न्यानोपन
जहाँ आँसु पनि आफ्नै लाग्थ्यो।

कहिलेकाहीं रातको शान्तिमा
म आफ्नै हृदयसँग सोध्छु–
‘घर कहाँ रहेछ?’

उत्तर आउँछ–
घर त्यो ठाउँ होइन जहाँ शरीर बस्छ,
घर त त्यो ठाउँ रहेछ
जहाँ कसैले हाम्रो प्रतीक्षा गर्छ।

त्यसैले आमा,
तिमी जहाँ छौ, त्यही मेरो घरको उज्यालो छ।
र बाबा,
तिमी जहाँ छौ, त्यही मेरो आकाशको एउटा तारा छ।

त्यो दिन,
जब आमासँग कुरा हुँदैन,
जब फोनको त्यो परिचित घण्टी बज्दैन,
जब उहाँको स्वर कानसम्म आइपुग्दैन–
अचानक लाग्छ,
यो विशाल संसार नै
कतै हराएजस्तो।

आमा,
तिमीलाई थाहा छ?
तिम्रो एउटा साधारण ‘कस्ती छौ?’ले पनि
मेरो थाकेको दिनलाई उज्यालो बनाइदिन्छ।
तिम्रो हाँसोको एउटा सानो झल्कोले
परदेशको हजारौँ दूरी मेटाइदिन्छ।
कहिलेकाहीँ लाग्छ,
आमा भनेको केवल एउटा व्यक्ति होइन रहेछ,
उहाँ त घरको धड्कन रहेछ,
दूरीको बीचमा बाँधिएको एउटा अदृश्य डोरी रहेछ,
जसले संसारको जुनसुकै कुनामा पुगे पनि
हामीलाई आफ्नै ठाउँमा फर्काइरहन्छ।

बाबा गइसकेपछि
तिम्रो स्वर झन् ठूलो सहारा बनेको छ, आमा।
तिमीले नबोलेको दिन
घरको आँगन पनि मौन भएजस्तो लाग्छ,
र मेरो मनको एउटा कुनामा
पुरानो ढोका बन्द भएजस्तो हुन्छ।

तर म जान्दछु–
दूरीले माया घटाउँदैन,
समयले सम्बन्ध मेटाउँदैन।
किनकि आमाको माया त्यो उज्यालो हो
जुन हजारौँ किलोमिटर टाढाबाट पनि
हृदयसम्म आइपुग्छ।

आमा,
हरेक दिन तिम्रो आवाज सुन्न पाऊँ,
यही मेरो सानो संसार हो।
किनकि तिमी बोल्दा
मलाई लाग्छ–
म अझै घरमै छु।